aoonniez

My Idol

                 ถ้าเอ่ยถึงเมื่อสองปีก่อน...ฉันก็คงจะอยู่ประมาณม.1 ซึ่งตอนนั้น ยังไม่ค่อยรู้อะไรมาก ยังอยู่ในช่วงหาเพื่อนใหม่อยู่ แล้วฉันก็ได้รู้จักกับเพื่อนคนหนึ่ง...พอรู้จักก็เริ่มสนิท เราทั้งสองจะโทรหากันทุกวัน ฉันก็จะถามเขาเสมอว่า ทำอะไรอยู่หรอ?...เพื่อนคนนั้นก็จะตอบว่า ดูเอเอฟ ...ฉันก็พอจะรู้ ว่าเอเอฟ คือ รายการ เรียวลิตี้ชื่อดังของเมืองไทยในขณะนั้น แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจมาก เพราะตอนซีซั่นแรกนั้น ฉันไม่ค่อยได้ติดตาม อย่างมากก็แค่ถามพี่ว่า วีคนี้ใครออก ก็แค่นั้น... ฉันก็ไม่เข้าใจ ว่าทำไมเพื่อนของฉันถึงติดรายการนี้จัง เมื่อสงสัยมากๆ ฉันเลยลองดูบ้าง เพราะช่วงนั้นเป็นช่วงปิดเทอมพอดี...

                ไม่แปลก ถ้าเกิดคนที่ไม่ค่อยได้ดูหรือไม่เคยดู จะสนใจแค่ลักษณะภายนอก รูปร่างหน้าตา บุคลิก คงไม่มีใครมองถึงนิสัยหรอก... ช่วงแรกๆที่ดูนั้น ฉันก็รู้ว่า มี 12 คน หนึ่งในนั้นก็คือ ‘นางสาว พัดชา เอนกอายุวัฒน์’...ตอนแรกฉันก็ไม่ได้สนใจเท่าไหร่ ก็แค่ดูผ่านๆ ฉันก็คิดแค่ว่า...ก็น่ารักดี แต่ดูหยิ่งจัง นั่นคือความคิดแรกของฉัน แต่พอดูไปเรื่อยๆ เธอคนนี้ มีอะไรที่น่าสนใจกว่านั้นเยอะ...เธอมีอะไรที่แปลกใหม่อยู่เสมอ และเธอก็ไม่หยิ่งอย่างที่คิดด้วย

                 เพื่อนๆมักจะถามอยู่เสมอ ว่า...ชอบพัดชาหรอ ฉันก็จะตอบว่า เปล่าหรอก ไม่ได้ชอบใครเป็นพิเศษ...ทั้งๆที่ปากบอกไปแบบนั้น แต่ฉันก็รู้สึกว่าตัวเอง ส่งแรงใจเชียร์หญิงสาวคนนี้อยู่ตลอดเวลา จากเป็นคนตื่นสาย กลับตื่นเช้า...มานั่งหน้าจอทีวี แล้วก็คอยดูว่า เช้านี้มีอะไรบ้าง พัดชาจะตื่นรึยัง... ตื่นแล้วจะทำอะไรต่อ พอเขาไม่สบาย ก็จะคอยเป็นห่วงอยู่เสมอๆ เพราะกลัวเขาจะร้องเพลงสู้คนอื่นไม่ได้ แต่มันก็ไม่ใช่อย่างที่คิด ถึงพัดชาจะไม่สบายยังไง เธอคนนี้ก็ยังพยายาม พยายาม และพยายามอยู่เสมอ...

                แต่นานๆไป ยิ่งได้ดู ได้ติดตาม เราก็ยิ่งชื่นชมในตัวผู้หญิงคนนี้มากขึ้น...ความพยายามของเค้า ทำให้เรารู้สึกได้ว่าเค้า เต็มที่กับทุกๆอย่างที่ได้รับมอบหมาย...ถึงเค้าทำไม่ได้ เค้าก็จะพยายามฝึก พยายามซ้อม จนประสบผลในที่สุด...การที่เราได้ติดตามใครซักคนหนึ่ง มันคงไม่ผิด ที่เราจะติดนิสัยเค้ามาด้วย จากเด็กหญิงที่ไม่กล้าแสดงออก กับกล้าเผชิญหน้า กล้าแสดงความคิดเห็น กล้าพูด กล้าคุยในสิ่งที่ถูกต้อง กล้าแย้งในสิ่งที่ผิด...

                ถ้าถามว่าประทับใจเธอคนนี้ตอนไหน ฉันคงตอบไม่ได้ เพราะฉันยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ ว่าทำไมอยู่ๆถึงติดตามเธอคนนี้อยู่ตลอดเวลา พอมารู้ตัวอีกทีความรู้สึกผูกพันมันก็ซึมซับเข้ามาอยู่ในหัวใจ...เวลาเขาเครียด เราก็จะเครียดด้วย เวลาเขาท้อ เราก็จะพยายามส่งกำลังใจไปให้ โดยที่ไม่รู้ว่ากำลังใจที่เราส่งให้จะถึงตัวของเขารึเปล่า?... เมื่อเขาหายท้อ เมื่อเขาหายเศร้า...เขายิ้มให้เราเห็น ถึงแม้มันจะเป็นรอยยิ้มที่อยู่ในทีวี แต่มันก็ทำให้เราสุขใจแล้วก็ยิ้มไปกับเขาด้วย...

               ตลอดเวลาที่เธอคนนี้อยู่ในบ้าน... ถึงฉันจะได้ติดตามแค่เดือนกว่าๆ ถึงประกาศรางวัล เธอจะได้แค่รองอันดับหนึ่งในซีซั่น แต่ฉันก็ดีใจ เพราะฉันรู้ว่า เธอ พยายามเต็มที่แล้ว เธอเต็มที่ที่สุดแล้ว...และฉันก็เชื่อ ว่าคนเก่งๆอย่างพัดชา คงประสบความสำเร็จได้ไม่ยาก

เมื่อเธอออกจากบ้านมา...เธอก็ได้เป็นนักร้องอย่างที่ใจฝัน เธอได้ออกอัลบั้มกับเพื่อนๆ และเธอยังได้ทำอย่างอื่นอีกมากมาย..ที่บางคนไม่เคยได้ทำ แต่สิ่งที่ฝังใจฉันก็คือ งานทุกอย่างของเธอ เธอจะทุ่มสุดตัวเสมอ เธอไม่เคยท้อ หรืออาจะท้อบ้าง แต่ฉันก็ไม่เคยเห็นเธอถอยเลยสักครั้ง

              สิ่งที่เธอเป็น มันซึมซับเข้ามาในตัวของฉันมากขึ้นเรื่อยๆ...เวลาฉันทำงาน ฉันก็จะตั้งใจทำให้ถึงที่สุด พยายามทำให้งานมันออกมาดี ตั้งใจเรียนมากขึ้น เพราะพัดชาจะคอยเตือนเสมอว่า ให้ตั้งใจเรียน...และสิ่งที่ซึมซับอีกอย่างก็คือการนอบน้อมต่อผู้ใหญ่...พัดชาจะไหว้และทำตัวดีๆเสมอเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้อาวุโสกว่า พัดชาไม่เคยทำหน้าบึ้งให้แฟนคลับเห็นเลยสักครั้ง

                แค่ผู้หญิงคนเดียว คนนี้ พี่พัด...สามารถ ทำให้ฉันดีขึ้นแทบทุกอย่าง กล้าที่จะแสดงออกมาขึ้น เรียนดีขึ้น มารยาทดีขึ้น รวมถึงพิมพ์ถูกมากขึ้นด้วยค่ะ

  ฉันบอกได้เลย ว่าพัดชา คือไอดอล ของฉัน ถ้าใครถามว่าชอบเค้าตรงไหน ฉันคงตอบไม่ได้...เพราะฉันไม่ได้ชอบ แต่ฉัน ‘รัก’...ฉันรักตัวตนที่แท้จริงของเธอคนนี้ รักในสิ่งที่เธอเป็น ฉันรักในความเชื่อมั่น ฉันรักในความพยายามของเธอ...ฉันรักรอยยิ้มสวยๆกับดวงตาหวานนั้น รัก รักทุกอย่างที่เธอเป็น...รักพี่พัดนะคะ 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -